دلتنگ صدایی که در سازمان ملل، نام ایران را سربلند فریاد می‌زدیم...

چقدر دلمان برای آن لحظه‌ها تنگ شده است؛ لحظه‌هایی که تصویر شهید آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی را در جایگاه سازمان ملل می‌دیدیم و از ته دل احساس غرور می‌کردیم. وقتی در میان نمایندگان کشورهای جهان می‌ایستاد، با آرامشی برخاسته از ایمان و صلابتی آمیخته با باور، از ایران سخن می‌گفت، انگار بخشی از غرور و هویت ما در آن جایگاه ایستاده بود.

چقدر شیرین بود آن لحظه که می‌دیدیم مردی از جنس مردم، بی‌اعتنا به هیبت قدرت‌های جهانی، از عدالت، استقلال، معنویت و حقوق ملت‌ها سخن می‌گوید. دلمان قرص می‌شد که صدای ایران در بلندترین تریبون بین‌المللی، صدایی از سر ترس و مصلحت‌اندیشی نیست؛ صدایی استوار است که از باورهایش شرم ندارد و برای بیان حقیقت اجازه نمی‌گیرد.

او وقتی از مظلومان جهان سخن می‌گفت، انگار دردهای ناگفته ما را هم با خود به آن جایگاه می‌برد. وقتی از ظلم و بی‌عدالتی انتقاد می‌کرد، احساس می‌کردیم هنوز کسانی هستند که حاضرند حقیقت را بی‌پرده بر زبان بیاورند. و وقتی از هویت اسلامی و ایرانی دفاع می‌کرد، قلبمان از غرور لبریز می‌شد.

امروز اما تماشای دوباره آن تصاویر، حال و هوای دیگری دارد. دیگر آن لبخند آرام، آن نگاه مطمئن و آن صدای آشنا را در میانمان نداریم. حالا هر بار که سخنرانی‌هایش را مرور می‌کنیم، بغضی آرام در گلویمان می‌نشیند؛ بغض دلتنگی برای مردی که شاید آن روزها نمی‌دانستیم چقدر قرار است دلمان برای حضورش تنگ شود.

کاش می‌شد دوباره او را پشت آن تریبون ببینیم؛ کاش دوباره صدایش را می‌شنیدیم که با همان آرامش و صلابت از عزت ایران می‌گوید. کاش یک بار دیگر می‌توانستیم با دیدن تصویرش در میان نمایندگان جهان، احساس کنیم کسی آنجاست که دلش با مردم این سرزمین می‌تپد.

**آقای رئیس‌جمهور! جای خالی‌تان را نمی‌توان با هیچ سخنرانی و هیچ تصویری پر کرد. شما از آن تریبون رفتید، اما صدایتان هنوز در گوش ماست؛ صدایی که هر بار شنیدنش، هم غرور به قلبمان می‌آورد و هم دلتنگی را در جانمان تازه می‌کند.**

روحتان آرام، مرد روزهای سخت؛ ما هنوز به آن لحظه‌ها افتخار می‌کنیم و هنوز دلتنگ صدای شما هستیم.

گزارش خطا

پسندها:

اشتراک گذاری

فیسبوک سروش واتس‌اپ لینکدین توییتر تلگرام

دسته‌بندی اخبار

موضوعی