مردی که درد محرومان را از نزدیک می‌دید.

بعضی آدم‌ها جایگاه و مسئولیت را فرصتی برای دیده‌شدن می‌دانند، اما بعضی دیگر آن را امانتی برای گره‌گشایی از زندگی مردم می‌شمارند. شهید آیت‌الله سیدابراهیم رئیسی را می‌توان در زمره مردانی دانست که همواره از خدمت به مردم، به‌ویژه محرومان و اقشار کم‌برخوردار، سخن می‌گفت و این دغدغه را در کانون فعالیت‌های خود قرار داده بود.

برای او محرومیت، تنها یک واژه در گزارش‌ها و آمارها نبود؛ پشت هر عدد، خانواده‌ای قرار داشت که چشم‌انتظار گشایش بود، کودکی که آرزوی آینده‌ای روشن‌تر داشت، پدری که بار سنگین معیشت را بر دوش می‌کشید و مادری که با هزار امید، روزهای دشوار را پشت سر می‌گذاشت. همین نگاه انسانی بود که توجه به مناطق محروم، رسیدگی به خانواده‌های نیازمند و پیگیری مشکلات مردم را به یکی از محورهای برجسته فعالیت‌هایش تبدیل می‌کرد.

او باور داشت مسئولیت، زمانی معنا پیدا می‌کند که صدای کسانی شنیده شود که کمتر فرصتی برای رساندن صدای خود دارند. از همین رو، حضور در میان مردم، سفر به مناطق دورافتاده، شنیدن بی‌واسطه مشکلات و پیگیری مطالبات اقشار ضعیف، بخش مهمی از تصویری بود که از دوران مسئولیت او در ذهن‌ها باقی ماند.

شاید یکی از ماندگارترین جلوه‌های خدمت، همین باشد که انسان در روزهای دشوار دیگران، خود را کنار آنان بداند؛ نه از فاصله جایگاه و قدرت، بلکه از موضع مسئولیت، همدلی و تعهد. محرومیت‌زدایی فقط ساختن یک جاده یا افتتاح یک مدرسه نیست؛ بازگرداندن امید به خانه‌هایی است که سال‌ها چشم‌انتظار توجه بوده‌اند و فراهم‌کردن فرصتی برابر برای انسان‌هایی که نباید به دلیل محل تولد یا شرایط اقتصادی، از آینده محروم بمانند.

امروز، آنچه از شهید رئیسی در خاطره‌ها باقی مانده، تنها عنوان‌ها و مسئولیت‌های رسمی نیست؛ بلکه یاد مردی است که خدمت به مردم، به‌خصوص آنان که صدایشان کمتر شنیده می‌شد، از دغدغه‌های اصلی‌اش بود.

**یاد او با هر قدمی که برای زدودن فقر، کاستن از رنج مردم و زنده نگه‌داشتن امید در دل محرومان برداشته شود، دوباره جان می‌گیرد. چرا که ارزش خدمت، نه به جایگاه خدمتگزار، بلکه به لبخندی است که بر چهره مردمی می‌نشاند که چشم‌انتظار مهربانی و عدالت‌اند.**

گزارش خطا

پسندها:

اشتراک گذاری

فیسبوک سروش واتس‌اپ لینکدین توییتر تلگرام

دسته‌بندی اخبار

موضوعی